Rzecz się działa tysiąc lat temu, kiedy na świecie nie było jeszcze telefonów ani telewizorów. Ba! Nawet toalet wtedy nie było? Rozumiecie więc, że żyło się ludziom trochę mniej wygodnie, niż obecnie. Ale byli tacy, którzy mieli szczęście, bo przyszli na świat w królewskiej rodzinie. Jak na przykład królewna Lena.

Miała wszystko, czego potrzeba młodej damie - suknie, klejnoty, smakołyki. No i oczywiście służki, które przynosiły jej wszystko na skinienie rączki - suknie, klejnoty, smakołyki. Jej zwykły dzień wyglądał tak: Rano - pobudka. I od razu pod nosek podsuwano jej śniadanie. Potem - nic niezrobienie, obiad, nic niezrobienie, kolacja. I wreszcie - upragniony sen po ciężkim dniu.

Wyobrażacie sobie jaką męką dla Leny było takie życie? Nie wolno jej było nigdzie samej chodzić, żeby jej zbóje nie porwali. Nie mogła spędzać czasu z rodzicami - bo byli zajęci rządzeniem. Nie mogła nawet bawić się ze swoimi służącymi - bo nie wypadało. Raz na bardzo długi czas odwiedzały ją księżniczki - kuzynki i wtedy miała przez chwilę jakieś towarzystwo. Jednak trwało to zbyt krótko i po ich odjeździe Lena znów czuła się jak zapomniany i nikomu niepotrzebny psiak.

Powzięła więc postanowienie - w swoje 15-te urodziny ucieknie z zamku i zakosztuje życia na wolności. Jak postanowiła - tak zrobiła. Tuż po swoim przyjęciu urodzinowym (wielki pyszny tort oraz masa prezentów - głównie suknie, klejnoty i smakołyki) wymknęła się z pałacu i pobiegła do lasu. Właśnie zapadał zmrok...

Zakończenie nr 1

... i księżniczka poczuła się zmęczona. Położyła się na mchu i zasnęła. Przyśniła się jej wróżka która powiedziała "źle zrobiłaś rodziców zostawiając w niepokoju. Musisz jak najszybciej do domu wrócić". Księżniczka obudziła się. Zdziwiła się wielce, że nie leży na mchu lecz na betonie. Rozejrzała się i wiedziała już dobrze że nie jest w lesie lecz w piwnicy. Wstała, szła długim wąskim korytarzem wiodącym raz pod górę a innym razem z w dół. W końcu korytarza znajdowały się drzwi. Zatrzymała się.
Księżniczka otworzyła drzwi i weszła do środka. Ujrzała wielką przestrzeń na której rosła zielona trawka i różnobarwne różyczki, pośród traw zauważyła także inne dziewczyny w jej wieku. Zapytała:
- Co wy tu robicie, co się tutaj dzieje?
- Musisz zdać pewien test aby wrócić do domu - powiedziała jedna z dziewcząt.
- A wy?
- Nam się nie udało i zostaniemy tu już na zawsze - odpowiedziała.
- A czy ktoś przeszedł ten test?- zapytała zaciekawiona Lena.
- Tak, jasne, że tak.
- A więc jestem gotowa. Mówcie co muszę robić- oświadczyła stanowczo księżniczka.
- Musisz do jutra rano znaleźć na polanie czterolistną, srebrną koniczynę - powiedziała dziewczyna.
Nagle wszystkie dziewczęta, które jeszcze przed chwilą stały obok Leny znikły. "No to czas zacząć poszukiwania" - powiedziała sama do siebie. Dziewczynka szukała koniczyny do zmroku, gdy nagle zobaczyła, że przy drzewie coś błyszczy. Zbliżyła się do drzewa i zobaczyła tam czterolistną srebrną koniczynę - taką o jakiej mówiła jedna z dziewcząt. Zerwała ją i nagle znalazła się w lesie leżąc na mchu, tam gdzie zasnęła. Wstała szybko i pobiegła do zamku. Gdy opowiedziała całą historię rodzicom, ci pozwolili jej od czasu do czasu wychodzić na samodzielne przechadzki. Wszyscy żyli długo i szczęśliwie.
Autorka: Łucja Babkiewicz

Zakończenie nr 2

Przed wyjściem zapakowała sobie kiełbaski do jedzenia na wypadek gdyby zgłodniała. W
lesie było cicho i przyjemnie. Nagle królewna usłyszała dziwny szmer z za krzakiem.Podeszła doniego i nadstawiła ucho. Zza krzaka wyszła sarenka. Królewna pomyślała że jest głodna, więc wyjęła suchy chleb z kieszeni i dała jej. Sarenka zjadła z apetytem. Królewna zaprzyjazniła się z nią, a po chwili zdradziła jej że ma dziś urodziny. Sarenka odbiegła od królewny. Królewna nie wiedziała, co ma robić, czy ma iść, czy zostać.
Nagle za krzaka wyskoczyła sarenka wraz ze swoimi przyjaciółmi. Lena była zaskoczona ich widokiem, ale dpmyśliła się, że przyszli, bo ma dziś urodziny. Wpadła na pomysł że rozpali ognisko - i tak zrobiła. Powiedziała wszystkim że to są jej najlepsze urodziny w życiu. Potem wróciła do królestwa.
Autorka: Karolina Raszuk

Zakończenie nr 3

Poszła więc do ciemnego lasu. Na początku się nie bała lecz nocne odgłosy przeraziły królewnę Lenę. Po chwili usłyszała, że ktoś się do niej skrada. Były to cztery wilki, które otoczyły ją ze wszystkich stron. Zaczęła kopać (bo nie miała innego wyjścia). Dokopała się do magicznego eliksiru.
Wzięła go. Wilki były już bardzo blisko. Przeczytała na butelce, że ten eliksir doda jej skrzydeł. To była jedyna droga ucieczki. Nagle uniosła się i zaczęły jej wyrastać skrzydła.
Tymczasem w królestwie zaczęli się martwić o Lenę. A Lenie ukazała się stara wiedźma, która chciała jej wyrwać skrzydła. Nagle Lena zmrużyła oczy i wydobył się z nich laser - pomyślała sobie, że to ten eliksir zaczął tak działać. Strzeliła w wiedźmę laserem i znikła. Miała dosyć ucieczek z domu więc frunąc do niego zaczęła sobie myśleć, że nie będzie nigdy uciekała z domu. W połowie drogi zaczęła się zmieniać w węża - pomyślała sobie że w takim stanie nie przyjmą jej rodzice i rozpłakała się. Zobaczyła przed sobą Dorę i Butka, którzy znali lekarstwo na ten kłopot. Dora zajrzała do swojego plecaka i zobaczyła, że ma tam eliksir zmiany w kogoś kim byłeś/Aś wcześniej. Dała Lenie ten eliksir i królewna szybko przybrała dawną postać. Podziękowała Dorze i Butkowi i wróciła do królestwa. Od tej pory wszyscy się bawili z królewną Leną, bo miała specjalne moce - a każdy z królestwa chciał mieć coś takiego.
Od tej pory żyli długo i szczęśliwie.
Autor: Paweł Raszuk

Autorzy otrzymują worki z obrazkiem Dory.

Pewnego razu wracałem ze szkoły jak zwykle przez sąsiednie podwórko. Szedłem sobie pogwizdując i wymachując na wszystkie strony workiem z ubraniami na zmianę na W-F. Robiło się już ciemno, bo to była późna jesień.

Właśnie przechodziłem obok bloku, w którym mieszka Rafał - mój najlepszy kumpel, kiedy usłyszałem dziwny szelest. Jakby drzewo szumiało, tylko że ten dźwięk był nisko. Może jakiś krzak? I rzeczywiście, z pobliskiego krzewu dochodziły dźwięki. Tak jakby zaplątał się w nich jakiś zwierzak albo nawet ptak, bo roślina trzęsła się energicznie.

Chciałem podejść bliżej i sprawdzić co tam jest, kiedy nagle przeszył mnie strach. Nie potrafię powiedzieć czego się przestraszyłem, bo przecież nie jestem tchórzem. Ale czułem, że coś tu jest nie tak, że ten ruch jest jakiś nienaturalny.

Pomyślałem o ucieczce, ale zbyt byłem ciekaw. Postanowiłem zadzwonić do Rafała. We dwóch na pewno coś wymyślimy. Wyciągnąłem komórkę i wybrałem jego numer. Nie odbierał. Dziwne, przecież wyszedł ze szkoły wcześniej ode mnie, już dawno powinien być w domu? Podszedłem do jego klatki i zadzwoniłem domofonem. Nic.

"Trudno" - pomyślałem i ruszyłem w stronę tańczącego krzewu. Rzuciłem plecak i worek na ziemię za pobliskim drzewem - żeby nikt nie zobaczył i nie ukradł, i wszedłem w gęstwinę. Musiałem kawałek czołgać się po ziemi, żeby dotrzeć do źródła całego zamieszania i wtedy zobaczyłem, co tam było!

Kliknij "dalej" i zobacz jak to się może skończyć!

Zakończenie 1

... leżała tam pozginana kartka papieru. Wziąłem ją i zacząłem czytać. Nagle zerwał się wiatr i
zorientowałem się, że już godzina 20:00. Zerwałem się i pobiegłem do domu. Gdy stanąłem
przed domem drzwi były zamknięte, wyjąłem z plecaka klucze i wszedłem do środka. Chcąc
włożyć kurtkę do szafy zaczepiłem się i straciłem przytomność. Po chwili drewniana podłoga
korytarzu zamieniła się w piasek. Podniosłem się i ujrzałem Rafała. Podbiegłem do niego
krzycząc:
- Co się tutaj dzieje?
Rafał nic nie odpowiedział. Zwróciłem się z tym pytaniem również do innych chłopców z
osiedla którzy siedzieli obok niego. Lecz oni nic. Nagle usłyszałem głos który dobiegał z tyłu.
- Nie próbuj do nich nic powiedzieć, bo i tak nic od nich nie usłyszysz.
- Ale czemu tak się dzieje? - zapytałem.
- To pozostanie tajemnicą ale jeśli chcesz możesz ich uwolnić - powiedział głos.
- A więc co mam zrobić?
- Dzisiejszej nocy musisz znaleźć pod swą poduszką klucz.
- Dobrze - odpowiedziałem.
Gdy spałem pod poduszką znalazłem klucz. I następnego dnia spotkałem w szkole Rafała i
resztę chłopaków. Od tej pory już nigdy nie przechodziłem obok tego krzaka.
Łucja Babkiewicz

Zakończenie 2

W tych krzakach był Rafał! Ciskał się na ziemi na wszystkie strony jakby go coś opętało. Przestraszyłem się na poważnie, bo nikogo nie było w pobliżu, a mój kumpel miał najwyraźniej jakiś atak padaczki!

Podczołgałem się do niego. Gdzieś słyszałem, że człowiek w takim ataku może sobie odgryźć język, więc trzeba mu między zęby włożyć coś do zagryzienia. Znalazłem patyk. Już miałem wetknąć go Rafałowi w zęby, kiedy ten się nagle uspokoił. Przez chwilę wyglądał jakby spał, a potem otworzył oczy. Zamrugał. Usiadł (co nie było łatwe przez te krzaki dookoła) i rozejrzał się dokoła.

- Co się dzieje? - zapytałem.

- Właśnie miałem zapytać o to samo?- odpowiedział Rafał i jeszcze raz zamrugał.

- No to skąd się tu wziąłeś? Znalazłem cię w krzakach, miałeś jakiś atak, rzucałeś się, aż cały krzak tańczył!

- Nie wiem? pamiętam tylko, że poczułem łaskotanie na plecach kiedy przechodziłem obok tego krzewu i musiałem chyba stracić przytomność?

- Jasne, krzak cię połaskotał po plecach i zemdlałeś! - prychnąłem - Chodź do mnie do domu, pogramy sobie w coś?

I poszliśmy, niewiele się zastanawiając nad tym co się stało.

Następnego dnia Rafał dostał gorączki i zaczął źle się czuć. Po kilku dniach musiał jechać do szpitala. Jego mama mówiła mojej, że Rafał ma koszmary nocne - śni mu się tańczący krzew.

Na szczęście rodzicom Rafała udało się ściągnąć jakiegoś szamana, który zamknął się z Rafałem w szpitalu na kilka godzin. A jak wyszedł - Rafał był zdrowy.

Parę dni później wracałem jak zwykle ze szkoły, wymachując workiem. Przechodząc obok tamtego krzewu mimowolnie zatrzymałem się na wspomnienie tamtego dnia. I nagle poczułem silne swędzenie na plecach...
Ania Kaczkowska

Zakończenie 3

W krzakach siedział dziwny stworek. Wyglądał trochę jak pies, a trochę jak jeż. Jeżopies. Kolce zaplątały mu się w krzak, dlatego się tak szamotał.

- Co ci jest, biedaku? - zapytałem i wyciągnąłem ostrożnie ręce, żeby pomóc mu się wydostać.

Ten popatrzył na mnie dziwnym wzrokiem i przestał się szarpać.

- Chyba widzisz, że się zaplątałem! - warknął na mnie z pretensją w głosie.

- Co? - krzyknąłem niechcący. Ten jeżopies gadał ludzkim głosem, słowo honoru!

- Nie dość, że ślepy, to jeszcze głuchy? - burknął stwór i zaczął powoli się przesuwać, ciągnąć za sobą gałęzie krzewu, jakby chciał go wyrwać z korzeniami.

- Ej! Zachowuj się, bo ci nie pomogę! - skarciłem bestię. - Obiecaj, że mnie nie pogryziesz, to cię stąd wyciągnę. Mogę wyplątać ci te gałęzie z kolców.

Popatrzył na mnie nieufnie, ale nadstawił grzbiet w gotowości do wyplątywania, więc uznałem, że mamy umowę. Kiedy tylko trochę go wyplątałem, wyrwał się sam i zaczął uciekać pod blok. Ale najwyraźniej poczuł, że to niegrzeczne zachowanie, bo wrócił. Przyczłapał się do mnie, westchnął i powiedział.

- Dzięki, mały.

I zaczęliśmy rozmawiać. Nazywał się Jerzy i uciekł z laboratorium szalonego naukowca, który robił eksperymenty na zwierzętach. Chciał skrzyżować psa z jeżem, ale niechcący dodał do mieszanki ludzki gen, dzięki czemu Jerzy otrzymał dar mowy i inteligencję. Teraz naukowiec szukał go po mieście, więc Jerzy musiał uciekać. Postanowiłem mu pomóc. Wygospodarowałem dla niego kącik w piwnicy i w tajemnicy przed rodzicami zanosiłem mu jedzenie. Zaprzyjaźniliśmy się. Często chodzimy razem na spacery, prowadzimy długie rozmowy, chodzimy do kawiarni (chowam go wtedy pod kurtkę). Mamy też plany na przyszłość - na wiosnę chcę kupić elementarz i nauczę Jerzyka czytać.
Beata Wróblewska

Głosujcie na ulubione zakończenie do 15 grudnia.

Kot, pies, biegające myszki i rudy wróg. Przeczytaj fragment bajki i wymyśl zakończenie. Nagrody czekają! Czas - do 26 stycznia.

Dawno temu, za górami i lasami, w małej wsi mieszkał sobie wielki, gruby kot. Nazywał się Gilbert. Miał brązowo-czarno-białe futro i różowy wilgotny nos. Bardzo lubił przesiadywać sobie na skraju lasu i oglądać bigające dookoła myszki. Wcale nie chciał ich jeść, bo to był miły kot, który muchy by nie skrzywdził. Ale miał swoje humory i od czasu do czasu lubił sobie za tymi myszkami poganiać.

Pewnego dnia siedział sobie właśnie i rozmyślał o myszkach, kiedy podszedł do niego jego dobry przyjaciel - pies Hektor. Usiadł obok niego i zaczął się energicznie drapać. Gilbert zorientował się, że Hektor ma pchły i najwyraźniej właśnie w tej chwili wszystkie te pchły strzepuje na niego! Co za okropność, ohyda, paskudztwo, fe!

- Ej! Przestań strząsać na mnie swoje paskudne robale, psie! - wrzasnął zniecierpliwiony.
- Jakie robale??? - oburzył się Hektor. - Ja nie mam żadnych robali. Po prostu swędzi mnie skóra.
- Dobra, dobra. Wiem, że masz pchły, nie udawaj, że nie.
- No dobrze, niech Ci będzie, masz rację. Przepraszam, nie będę się drapał tuż przy tobie. - przyznał Hektor i podreptał dalej.

Gilbert popatrzył na niego ze współczuciem. "Biedny psina" - pomyślał sobie - "biega po lesie całymi dniami. pcheł już nałapał. Jeszce zarobi jakiegoś kleszcza i będzie nieciekawie". Jednak uznał, że nie będzie się zajmował Hektorem i postanowił popatrzeć sobie na myszki.

Poszedł w kierunku polanki, gdzie zazwyczaj ganiały, kiedy nagle usłyszał pisk. Gilbert, jak każdy kot, miał dobry słuch i od razu rozpoznał, że to myszy tak piszczą. Pobiegł prędko w kierunku skąd dochodził dźwięk.

Widok jaki roztoczył się przed jego oczami na skraju polany przeraził go i wzburzył. Oto po polanie jak szalone biegały myszy, piszcząc w niebogłosy. A za nimi niczym rozpędzona lokomotywa chaotycznie biegał ogromny rudy kocur.Najwyraźniej chciał je pozjadać.

"O nie" - pomyślał Gilbert. "Nie będziesz mi tu się panoszył na mojej polanie rudy zbóju! Zaraz Ci pokażę do czego zdolny jest kot Gilbert kiedy się wścieknie!"
Zagwizdał na Hektora, który przybiegł po chwili. postanowili działać razem. Skoczyli w kierunku rudego kota.